Imne dicke Buech hani einisch gläse, Gott redi vorauem Hebräisch. Drzue no chly Aramäisch und Griechisch. Emu so redt er ir Bibu.

Mi het das scho öpe irritiert. Es isch zwar schön, wenn dä Gott die Sprache chaut u warm beherrscht. U iifersüchtig wäri wäge däm nid. Aber wie söu me sech mit em ne frömdsprachige Gott vrständige?

Ig has zwar probiert. Wörtli büffle. Gramatik lehre. Im Gebät. Nid vil Wort mache. Nid weni Wort mache. Mit Häng u Füess. Mi bemerkbar mache. Emu so, dass er de sicher nachechunt. Aber isch Gott e frömdsprachige Tourischt, wo me sech nur schlächt drmit cha vrständige?

Einisch bim Bibuläse isch mr öpis ufgange. Die Gschicht a Pfingschte: Lüt us dr ganze Wäut mit vrschidene Sprache chöme zäme. Und plötzlech sy da d Jünger, wo i frömde Sprache vo Gottes Güeti und Grössi vrzeue. Wär weiss, villich isch da e Bärner drbi gsi. Me weiss es nid. Aber da isch mr bewusst worde: Gott redt o Bärndütsch. Und zwar aschtrein.

Är vrsteit, weni reklamiere: “Es längt. Jetzt gsehni nüm düre.” Är freut sech mit, weni rüefe: “Dr Hammer isch das!” Und är ghört üs sogar, wenn mr überhoupt keis Wort meh usebringe. Und de chan är aber o so zu üs rede, dass mirs vrstöh: Äbe Bärndütsch. Klar u dütlech.

E so ne Himuvater isch doch es Himusgschänk, oder?